In het vorige deel heb ik iets verteld van de montage van het begin van de documentaire. Maar doorgaan in deze trant maakt deze serie oneindig lang en daarom beperk ik me in dit slot tot een paar montagetechnische zaken en over de waarde van zo’n project als dit.

Eerst nog even over de foto’s in de film. Voor dit onderwerp waren er heel veel nodig. Sommige waren digitaal aangeleverd, andere moesten eerst gescand worden. Bij het scannen neem ik altijd een hoge resolutie, want dan kun in de film nog eens inzoomen op de foto, of er maar een deel van gebruiken. Alle foto’s zijn op “maat gemaakt” door ze bij te snijden of op te blazen tot ze pasten in het dv-formaat (720 x 576 pixels). Ik heb ze zoveel mogelijk dezelfde kleur gegeven via de diverse kleuren correctiefilters: als ze van vòòr 1940 waren heb ik ze wat gelig gemaakt, de foto’s van later kregen meestal een zwart-wit filter over zich heen.

De montage (2)

In het vorige deel van mijn verhaal over de documentaire kwam vooral naar voren dat je bij de montage voor jezelf de ruimte moet scheppen om van je plan af te wijken als dat beter is voor je film. En vooral ook dat je in de diverse stadia van de montage ànderen ernaar moet laten kijken, mensen die niets met de film te maken hebben gehad en er dus onbevooroordeeld naar kunnen kijken. Dan pas merk je waar je overbodige details hebt zitten, waar je onduidelijk bent of waar de aandacht verslapt. Natuurlijk hoef je niet alles te doen wat een ander zegt, maar het is wel heel zinvol om de commentaren heel goed af te wegen en te kijken wat je ermee kunt.

Al zes delen ben ik bezig geweest met het vertellen over het maken van een documentaire in het algemeen en die van mij over de Noorderkerk in Apeldoorn in het bijzonder. En nu pas zijn we toe aan de montage. Dat zegt iets over de voorbereidingen. De tijd om het idee te ontwikkelen, door te praten, achtergrond te verzamelen, materiaal bij elkaar te zoeken en opnamen te maken is namelijk veel en veel langer dan de feitelijke tijd van de montage. (Hoewel in uren weet ik het zo net nog niet…)

Henk Koster.

In deel 6 van deze serie wil ik iets meer vertellen over het verzamelen van materiaal. Maar eerst even wat anders: wanneer wordt een film nou een documentaire?

Henk Koster.

De Hollywood FX overgangen zijn in eerste instantie bedoeld om, net als de standaard overgangen, te gebruiken tussen twee videoclips. Maar het is ook mogelijk, om deze effecten als een standalone effect te gebruiken, dus met slechts één videoclip zonder overgang.

Michael Vink

In de vorige afleveringen heb ik wat verteld over de motivatie voor het maken van een documentaire, het onderzoek dat ervoor nodig is en ook al iets over het maken van interviews.

Het is altijd mooi als je een stukje spanning in je verhaal kunt krijgen. Dat geldt natuurlijk heel sterk voor een speelfilm, maar ook voor een documentaire is dat mooi. Mensen die tegen problemen oplopen, hindernissen moeten overwinnen of het helemaal met elkaar oneens zijn.

Henk Koster.

Historie

Lang geleden, in comptertijd is 15 jaar heel erg lang, werd het voor de consument mogelijk om videofilmpjes op de PC te monteren. Adobe ontwikkelde voor de Apple een programma met de naam ‘Premiere’. En korte tijd later kwam het programma ook ter beschikking van de PC gebruikers. Premiere bestaat nog steeds en is nu uitgegroeid tot een door professoinals gebruikt systeem met de naam ‘Adobe Premiere Pro 3’. Met ingang van deze versie kan het programma na lange tijd ook weer draaien op een Apple. Maar het is al lang niet meer het enige programma op de markt. Apple verkoopt trouwens een soortgelijk programma met de naam, Final Cut Pro.

Gé Kikkert

De interviews.

Na de voorgaande stukken over het maken van een documentaire, waarin zaken aan de orde kwamen als motivatie voor je documentaire, het onderzoek naar de mogelijkheden. En dit is een mooi moment om even iets over het interviewen te zeggen in het algemeen.

Henk Koster

Wat komt er allemaal kijken bij het maken van een documentaire? In de vorige drie artikelen heb ik verteld hoe ik aan het idee kwam voor een documentaire over een kerkgebouw in Apeldoorn, hoe ik aan een titel kwam die ook al zou aangeven wat de lijn van het verhaal zou worden en hoe ik de eerste verkenningen over dit onderwerp heb aangepakt door middel van een gesprek met de huidige eigenaar.

Henk Koster