Gisteren was de grote dag, 30 maart 2008. Het vakantiefestival, georganiseerd door de AVO en Concordia. Voor de eerste keer één van mijn video's op een groot bioscoopscherm. Dat was in Enschede; maar goed dat het zondag was, want anders heb je een probleem, een parkeerprobleem.

Concordia is snel gevonden en bij het naar binnen gaan komt er geroezemoes van aanwezigen op je af. Tijd genoeg voor een kop koffie en om je heen kijkend zie je op diverse tafeltjes de toegangskaarten liggen. Als “nieuweling” zie je in eerste instantie geen bekenden, maar wat later duikt er zo nu en dan een bekend gezicht op.

De keuze van Concordia is meer dan uitstekend. Een gezellig onderkomen in de filmzaal, niet groot, maar zeker groot genoeg voor een deel van de belangstellenden uit verschillende videoclubs. Die indruk wordt bevestigd bij de Zwarte Zaal, zij het dat de ruimte grootser en het scherm bepaald indrukwekkend genoemd kan worden. Zo zou je thuis zelf je films moeten kunnen projecteren, of zou het nieuwtje er snel af zijn. Als ik voor me zelf spreek: in geen geval.

Lang heb ik rondgelopen met de vraag ”zal ik wel, zal ik niet?” Toen echter Wally een oproep deed om meer films in te sturen, omdat anders het gevaar dreigde, dat het vakantiefilmfestival in het water zou vallen, haalde dit me over de streep. Te meer omdat ik wel van grootprojectie houd en o zo nieuwsgierig was om te zien, hoe “IJsland” er in het groot uit zou zien. Over groot gesproken: IJsland is drie keer groter dan Nederland, dus dat valt nogal mee. Maar als je bedenkt dat er ongeveer 300.000 IJslanders zijn, waarvan 2/3 in de paar grotere steden woont, dan kun je gerust zeggen dat je heel IJsland voor je zelf hebt. Eén brok woeste natuur, helemaal voor je zelf, is dat geen uitnodigende gedachte?

Er waren 22 films ingestuurd en die werden in de twee zalen, dus elke zaal 11 stuks, vertoond. De lijst?
In de filmzaal:
1. China Tibet. 2. Varen langs oude grenzen. 3. Cambodja. 4. Een dag naar Schiermonnikoog. 5. IJsland. 6. Vianden. 7. De vakantie van 2007. Die films heb ik gezien, na de pauze kwamen nog de volgende:
8. Luctor et Emergo. 9. Kenia en Tanzania. 10. Tsjechië. 11. Metsimetsi wilderness. Deze heb ik niet gezien, omdat ik naar de andere zaal ben gegaan.
In de andere zaal, de Zwarte Zaal, niet gezien:
1. Kraamschudden in de States. 2. Berlijn. 3. Sumba, een unieke cultuur. 4. Vakantie Oeganda-Kenia. 5.Recsk. 6. Retourtje geluk. 7. Vakantie in Marokko.
Na de pauze, deze heb ik dus wel gezien:
8. Ayerbe viert feest. 9. Vier dagen Bangkok en omgeving. 10 New York. 11. IJsland van H. Meerhof.
Dat zag er niet goed uit, een analoge film en ook nog als laatste. Te meer niet, omdat ik al een aantal mooie films had gezien. Mijn voorganger, de film New York vond ik zelf één van de besten. Ik kreeg het idee van een cinemascope opname of in ieder geval met groothoek. Dat bleek niet het geval te zijn. Dus met angst en vrezen zag ik het Meerhof product tegemoet. Hoe zou Super-VHS zich houden?Zou hij, zo vergroot tot ca. 3 x 5 meter nog scherp zijn, wat zouden de cracks er van vinden.

Ik had bij alle films maar één, ook analoge, film gezien en daar viel op een enkele plaats me de kwaliteit ook niet mee, "geblokt", bijv. bij de brug over de Maas in Maastricht. Gelukkig was het overgrote deel dichtbij opgenomen en werd de werking van verschillende sluizen uitstekend in beeld gebracht. Misschien waren zelfs de analoge beelden bij het vastleggen van oude technieken in het voordeel in vergelijking met de verhoudingswijze “messcherpe” uit het huidige digitale tijdperk.

Maar goed er was geen ontkomen aan. Overigens had mijn “collega” met een film over IJsland wel digitaal beeld. In 7 dagen over heel IJsland, dan heb je je handen vol om de rondweg te volgen en ook nog te filmen. Het is dus niet verwonderlijk, dat door hem slechts een klein deel van de prachtige natuur in IJsland in beeld kon worden gebracht. Prompt kwam de opmerking uit de zaal, we hebben geen Geiser gezien. Die was hij tot zijn eigen grote teleurstelling in de mist voorbij gereden. En ga maar eens terug, als je nog zo’n eind te rijden hebt.

Maar goed, bij mij kwamen ze aan hun trekken. Na de eerste beelden was ik wat gerust gesteld, de beelden waren, zeker voor analoog, niet slecht. Ik had het kennelijk toch niet zo slecht gedaan, want ik kreeg vragen over de gebruikte muziek, het onderwerp, enz. Iemand zei later tegen me, dat ik de spanning zo mooi had opgebouwd door de piepjes voorafgaande aan een uitbarsting. Je begrijpt het, na afloop was ik weer een paar centimeter groter. Ik kan nu zonder bezwaar volgend jaar mijn film uit het T. Tal insturen. Dat moet echt een geweldig gezicht zijn.

Dit was een verslag van een tevreden vader aan zijn zoons. 

Henk Meerhof