Als je als voorzitter afwezig bent op een vergadering die je moet voorzitten valt dat wel op! Dat ik door ziekte was geveld is daardoor dus bij velen bekend geworden. Bedankt voor de wensen van beterschap die ik mocht ontvangen.
Voor wie het nog niet weet: eind september, aan het eind van mijn vakantie, kreeg ik voor het eerst in mijn leven (dus schrikken!) een aanval van de ziekte van Ménière. Dat is een flinke evenwichts-stoornis waar je kotsmisselijk van wordt. Niet kunt lopen niet kunt zitten. En alles om je heen schijnt te tollen.

Voor niet filmers: stel je voor, dat je drie flessen jenever achter elkaar hebt leeg gedronken en dan probeert je blik te richten op een lamp die aan het plafond hangt. Gegarandeerd dat lamp èn zolder als een gek om je heen gaan draaien! Filmers kunnen dit proces heel goed navoelen. Hang je camera met een draad aan het plafond en met de lens gericht op een voorwerp op de grond. Geef de camera een flinke slinger zodat hij heel snel om zijn eigen as gaat draaien. Een paar keer herhalen. Monteer het beeld dat je zo hebt verkregen ongeveer drie uur achter elkaar op een dvd, speel het af op een grootbeeld-tv en ga er vlak vòòr zitten. Na een poosje strak kijken weet je wat Ménière is.

Heel erg vervelend, maar zoals mijn zoon na enig internet-onderzoek mailde: het goede nieuws is: je gaat er niet dood aan! Waarom ik dit vermeld in de AVOCOM? Heel simpel. De serieuze filmer leert overal wàt van. Want nog beter dan vroeger besef ik nu het nut van stabiele camera-opnamen. Ik was jaloers op mijn camera met zijn uitgebalanceerde optische stabilisatiesysteem! En besefte eens te meer het nut van een goed statief! Ik herinnerde me weer mijn eerste video-opnamen die ik in 1986 maakte. Met een camera, die van een stabilisatiesysteem nog nooit had gehoord. Met die camera maakte ik (beginneling die ik was) luchtopnamen vanuit een klein vliegtuigje. Uit de hand en dan flink ingezoomd, want je moest wel goed kunnen zien wat er op aarde was te zien! Toen we landden had ik bijna een uur beelden op de band staan. Nieuwsgierig keek ik ze thuis af. En toen had ik voor het eerst het gevoel dat ik zoveel jaren later tijdens mijn ziekte weer herkende… U ziet het: ook uit iets vervelends kan iets goeds voortkomen. Meer dan ooit waardeer ik nu de mogelijkheden van mijn camera om stabiele opnamen te maken. En als u weer eens een film van mij te zien krijgt weet u nu waarom die helemaal bestaat uit rustige langzame stabiele plaatjes….. Intussen gaat het weer een stuk beter. Dank u. Ik loop weer, kan al een paar kilometer rechtuit fietsen en durf weer auto te rijden.

Een volgende keer ben ik dus weer bij de AVO-bijeenkomsten present. Maar… helemaal over is het nog niet. Als ik te snel mijn hoofd omdraai duizelt het nog steeds een beetje. Alsof mijn optische systeem de snelle zwenk niet helemaal bij kan benen. En terwijl ik dit schrijf lijkt het alsof ik twee keer dezelfde regel heb getypt, vlak boven elkaar! Dat is een goede reden om te stoppen met dit verhaal. Ik hoop dat u de hele tekst maar één keer ziet. Want dan is uw optisch stabilisatiesysteem tenminste OK!