Stapels reisgidsen hebben we doorgeworsteld. Avond aan avond zitten we te bladeren. Het is allemaal even leuk, mooi exotisch en warm. Dat laatste is het belangrijkste. Hoe heter hoe beter. India dus! Daar is het warm.
We worden driftig uitgezwaaid door de kinderen. Die naar mijn mening op het moment suprème altijd een blik in de ogen hebben van ; DAAR GAAN ZE WEER!
De video komt er ook nog aan te pas, want alle handelingen worden natuurlijk vastgelegd, zodat we later nog eens kunnen nagenieten van deze reis.
Op naar gate F4, Voor de douane/paspoort controle zijn we puur onbelangrijk zodat hier niet veel tijd mee wordt verknoeid. In de wachthal wordt het al een beetje spannend. Wachten en mensen kijken. Onze reisgenoten zijn ons tot nu toe volkomen onbekend. Uit verveling gaan we zelf maar een reis gezelschap samenstellen. Wie gaat er mee? Die twee vrouwen of die boom van een kerel met flaporen? Een stel snelle yuppen in donkerblauw of die verdorde bessen met kroespermanent? Verder zitten er nog een paar verkreukelde wereldreizigers en een slapend jong stel. Misschien die twee jongens aan de overkant………?
Het vliegveld van India is weliswaar internationaal maar van overdekte gates hebben ze hier nog nooit gehoord. Ondanks dat geeft de Indiase luchthaven toch een modern en verzorgd beeld. Dit is India en we worden meteen met de neus op de feiten gedrukt.
Door de enorme hitte ligt het tempo hier beduidend lager dan bij ons in Nederland. Op een gigantische hoop en tussen een eindeloze rij zuchtende maar vooral scheldende mensen mogen we zelf onze bagage zoeken. Wat een puinhoop! Iedereen graait en schreeuwt door elkaar. Dit is even wennen. Redelijk snel vinden we onze bagage. Tussen een lange rij prachtige donkere mensen proberen we ons naar de uitgang te wurmen. Er hangen genoeg borden met vreemde Indiase letters maar de uitgang……? Ach, we lopen maar met de massa mee. Opeens zien we een bordje met ‘Shoestring”
Breed lachend staat ze daar, onze reisleidster voor de komende weken, Alexandra.
Op de luchthaven maken we kennis met onze medereizigers. Zo te zien allemaal aardige mensen. Mijn vrouw geeft me een por in mijn zij en zegt;”Zie je, ik dacht wel dat die twee jongens er ook bij hoorden.” De kale stelt zich voor als Rob en die lange donkere jongen als Theo. Verder een heer zo te zien van stand met zijn vrouw die zich voorstellen als Jan en Lidy. Ook een dame alleen die we niet goed kunnen verstaan; een Greuningse! Zij stelt zich voor als Klazien. We horen namen en nog eens namen. Andrew en Linda, Ad en Willemien, Kees en Riet.
Als een schoolklasje sjokken we achter Alexandra aan, naar de bus die ons naar het hotel brengt. Het is inmiddels drie uur ’s nachts en we zijn dringend aan slaap toe.
Gewekt worden we door het hartverscheurende geblaf van straathonden. Zeker ook door luid toeterende auto’s en kooplui die hun exotische waar aanprijzen. Nog slaapwandelend zoeken we het restaurant op om echt wakker te worden bij een ontbijt met heerlijke koffie. Het espresso geval ziet er uit als de percolator van oma. In de jaren vijftig geboren als een mooi kannetje.
Alexandra ritselt een paar tuk-tuks wat ons wel leuk lijkt.Het zijn piep kleine autootjes met voor in een bankje voor de chauffeur met plaats voor een passagier. Het bankje achterin, is duidelijk gemaakt is voor drie Indiase kontjes. De situatie voor drie Nederlandse konten zal ik de lezer besparen. Daarbij nog al onze rugzakken en foto en film tassen maakt dat we als haringen in een ton zitten. Ongemakkelijk, maar ongelofelijk leuk! We besluiten eerst naar de Sikh Tempel te gaan. Voordat we de tempel binnen mogen moeten de schoenen uit. Dit zal een steeds terug kerend ritueel blijven tijden deze vakantie. We mogen fotograferen en filmen en de fotograven gaan natuurlijk driftig aan de slag.
Vanuit alle mogelijke hoeken worden de mooiste beelden gemaakt. Ik laat mijn filmcamera rustig in de tas zitten en na half uur gaat de groep verder.
Mijn vrouw en ik blijven achter en we vertellen Alexandra dat we s’avonds om 7 uur in het hotel zijn om gezamenlijk ergens te gaan dineren. Nu is het lekker rustig in de tempel. We gaan ergens zitten, met de rug tegen een pilaar en de camera op een klein tafelstatief zet ik tussen mijn benen. Zo kan ik vrij onopgemerkt de bedrijvigheid die in de tempel heerst gade slaan. Er wordt gebeden, gezongen en muziek gemaakt. De tempel wordt ook gebruikt als gaarkeuken. Elke dag mogen de allerarmste een gratis maaltijd in de eetzaal gebruiken. Omdat ik een statief gebruik heb ik de mogelijkheid om van een grote afstand toch prachtige close-ups in beeld te brengen. We blijven observeren en genieten van het gebeuren. Ergens achter in de tempel is een trap die naar boven leidt, we kunnen de verleiding niet weerstaan en gaan de trap op naar het dak.
Van bovenaf heb je een prachtig overzicht over de hoofdstraat. Een enorme drukte. Veel overvolle stadsbussen waar teveel mensen in zitten maar nog veel meer bovenop en ook hangend aan de deuren meereizen. Tweewielige karretjes met allerlei troep wat vervoerd moet worden, getrokken door kamelen. En tussen al dit gekrioel lopen zoals gewoonlijk de heilige koeien die door elke weggebruiker ontzien worden.
Ik neem de tijd om vervolgens weer prachtige beelden te schieten van het gebeuren. Ook wij krijgen een uitnodiging voor een gratis maaltijd die bestaat uit linzensoep, bonen en brood in de vorm van grote platte pannenkoeken. Alles smaakt voortreffelijk en we geven een leuke donatie die dankbaar wordt aanvaardt.
We nemen nog een kijkje in de gaarkeuken waar veel mensen werken. De tempel en de mensen laten bij ons een behoorlijke indruk achter.‘s Middags slenteren we door de oude stad die een fantastische sfeer uitademt.
Er is een kleurrijke en drukke markt met exotisch fruit en groenten. Ook kraampjes met prachtige stoffen, in alle denkbare kleuren. Soms zit er ook een slangenbezweerder, voor een paar roepies laat hij ons geloven dat de slang doet wat hij wil. De kippen zitten vast aan een touwtje om weg vliegen tegen te gaan.
De tandartspraktijk op de stoeprand is in bedrijf. Ter plaatse wordt getrokken en geboord met een handboortje. Juist op het moment dat ik aan het filmen ben worden er vier ondertandjes voor een oud vrouwtje gemaakt. De tandarts vindt het niet leuk dat wij erbij staan en hij wordt al een beetje zenuwachtig. Regelmatig laat hij de gevijlde tandjes uit zijn handen vallen, in de goot op de wel erg vieze grond. Laconiek pakt hij ze weer op en vijlt rustig verder.
De bestelling geven we om ongeveer halfnegen door aan een sukkelige ober. De hele groep zo’n 15 personen is compleet en we nemen de dag door. De een heeft dit gedaan en de andere dat. We reizen meestal in kleine groepen met zo veel mogelijk individuele vrijheid. Je hebt zo voldoende tijd om in je eigen ritme te genieten van al het leuks dat de bestemming te bieden heeft. Voor de amateur filmer ideaal. Omdat ik jaren in Azië en het Midden Oosten woonachtig ben geweest, is het voor mij gemakkelijker om het vertrouwen te winnen bij de locale bevolking.
Het verrassende van een vakantiefilm is dat je van tevoren niet weet wat je allemaal tegen komt, er is geen scenario. Een reisgenoot maakte eens de opmerking;”Je ziet je vakantie alleen door het oog van de camera” Ik ervaar dat anders, natuurlijk ben je altijd op zoek, je bent voortdurend aan het observeren, je filmt wat interessant is en voor je het weet kom je met een ongelofelijke schat aan beeldmateriaal thuis.
Volgens mij hebben we geluk, want om tien uur komt het eerste gerecht op tafel. Hoe we ook gapen en geeuwen de obers lopen geen meter sneller. Dit wordt een latertje. Na afloop van het diner is het middernacht en iedereen gaat meteen naar bed. Bijna iedereen. Enkele mensen zoeken de bar op, voor het onontbeerlijke slaapmutsje. Drie Rum Cola en een brandy. Verveelt neemt de ober de bestelling op, om meteen te melden dat er alleen bier is. Teleurgesteld druipen we af richting uitgang. Dat zet de barman aan het denken. Klaar wakker roept hij plotseling dat de drankjes toch aanwezig zijn. Feest……
Dit is het verslag van de eerste dag, er zullen nog vele dagen volgen. Met mijn videocamera film ik hartverwarmende momenten maar wat nooit van mijn netvlies zal verdwijnen zijn:
De rituele Hindoeïstische verbrandingen van hun doden in Varanasi.
In de steden de meters hoge vuilbergen met boven op de schurftige honden en varkens.
De ontelbare rotkippen en de overal voorrang hebbende Heilige koeien.
De riksja rijder die tevreden was met het afgesproken luttele bedrag terwijl hij ons heel de stad doorsjeesde.
De veertig kinderen die voor het eerst zichzelf zagen in de display van mijn videocamera.
Het hongerige meisje dat tevreden was met het kleinste ijsje. Zo zijn er nog ontelbare onvergetelijke bezienswaardigheden.
Wie de mogelijkheid heeft om te reizen is bevoorrecht en zal beseffen dat volbrachte reizen kostbaarheden zijn die gekoesterd moeten worden in het juwelendoosje dat herinnering heet.

Ton Kraayenvanger
(Uit: AVOcom nr. 61 mei 2005)