Onze voorzitter, Henk Koster, had op zaterdag 15 oktober j.l. een cursus montage georganiseerd in zaal Stegeman te Laren. De opkomst was redelijk.

De cursus ging dit keer niet over de techniek van het monteren, maar over wat laat ik in de film zitten en wat snij ik weg.

Henk begon zijn betoog met de mededeling dat wij onze eigen shots altijd de mooiste vinden en dat wij het zonde vinden deze dan niet in de film op te nemen. Toch moeten wij proberen over deze drempel heen te stappen en op zich mooie beelden toch niet op te nemen in de film als deze niets wezenlijks er aan toe voegen.

Aan de hand van een film over een rondreis per auto door Maleisië liet hij ons zien wat er eigenlijk wel uitgesneden kon worden en waarom hij bepaalde scènes toch in de film had laten zitten.

De eerst scène was een gezicht op het strand van een eiland voor de kust. Mooie beelden, maar te langdradig. Hier hadden de beelden dus korter gekund. Ook werden in het beeld een aantal snel verspringende beelden getoond in vier kleine kaders uit de inhoud van de film. Deze beelden leidde de aandacht af van het totaalbeeld en wisselen te vlug zodat het totaalplaatje onrustig overkwam. Bovendien zeiden de beelden de kijker niets omdat deze de beelden niet kon plaatsen. Conclusie was dan ook: Laat ze eruit.

De volgende was een scène waarin zijn echtgenote aan de linkerkant de auto in wil stappen, maar tot de ontdekking komt dat het stuur rechts zit. Ze rijden in Maleisië nl. links. Vervolgens ziet men haar om de auto lopen en aan de rechterkant weer instappen. Volgens Henk kan het deel van de scène waarin zij om de auto heenloopt er wel uit. Immers als zij aan de andere kant weer instapt is het logisch dat zij om de auto heen gelopen is. Het voegt dus geen extra informatie toe.

In de volgende scène zit Henk achter het stuur van de auto en zien wij hem (netjes aan de linkerkant) over een weg ergens naar toe rijden. Vanuit de achtergrond komt een landkaart van Maleisië opdoemen met de totaal af te leggen route door het land. Deze kaart begint echter met een grote rode pijl over zee aankomend en wijzend naar het vliegveld. Vandaar gaat een lijn langs de plaatsen waaraan een bezoek wordt gebracht. Als wij echter in de film Henk al achter het stuur over de weg zien rijden is het moment van de landing in Maleisië al lang een gepasseerd station. De kaart in deze vorm had dus aan het begin van de film getoond moeten worden en niet op dit moment. Hier had de kaart moeten aangeven de route vanuit de plaats van vertrek naar de plaats waarnaar men op dat moment op weg was. Henk gaf als verklaring dat hij gemakzuchtig was geweest en de kaart onaangepast ertussen had gezet, maar zei er wel bij dat in een goede montage de kaart wel degelijk zou moeten worden aangepast.

Op deze manier werd voor de lunch een groot deel van de film behandeld.

Na een heerlijke lunch ging Henk ook nog in op een truc die hij had toegepast om op zich onrustige beelden toch rustig in de film te krijgen.

Omdat hij niet graag met een zwaar statief wilde lopen waren de scènes met de hand opgenomen. Om te voorkomen dat de scènes daardoor onrustig in de film zouden komen had hij veelvuldig gebruik gemaakt van zg. stills. Uit de totale opname was één frame (beeldje) genomen en dit gedurende enkele seconden vastgezet in de film. Door de korte tijd van zichtbaarheid viel het niet op dat b.v. de bomen en struiken ondanks de wind niet bewogen. Ook moet je het goede frame eruit pakken. Zo was er een scène waarin een gebouw zichtbaar was waarvoor kinderen speelden. Tijdens het spel gingen deze op de stoeprand zitten. Dit frame was dus geschikt voor de still. Deze manier van monteren kun je alleen gebruiken wanneer je statische dingen filmt zoals gebouwen of vergezichten waarin weinig actie zit.

Aangezien er inmiddels een grote hoeveelheid informatie op ons afgekomen was, besloot Henk het laatste uur te gebruiken om de rest van de film zonder onderbrekingen aan ons te laten zien.

Om 16.00 uur werd de dag besloten en keerden wij na een geslaagde cursusdag met de opgedane kennis voldaan huiswaarts.

Herman Kruissink.

(Uit: AVO-com » 2005 » nr. 64 )