|
“In een club gaan jongeren op een opzwepende muziekmix uit hun dak. De dj van de dag heet Girl Talk en is een meester in de mash up: samples uit bestaande muziek mixen tot een nieuw nummer. Daarmee haalt de jonge artiest zich wel problemen op de hals. Het openbaar draaien en bewerken van andermans muziek, ofwel het intellectueel eigendom van anderen, kost geld. Met deze copyrightwetgeving is regisseur Brett Gaylor het pertinent oneens: "Dat betekent dat mijn favoriete artiest een crimineel is en dat jij niet zou mogen kijken omdat ik deze nummers niet in mijn film mag gebruiken." Gaylors berekening van wat een nummer van Girl Talk qua rechten zou moeten kosten, is schokkend. Dat bedrag is door niemand op te brengen. Gaylor wil met dit eigentijdse, filmische manifest een lans breken voor iedereen die bestaande muziek wil gebruiken om er iets nieuws mee te creëren. Dat Gaylor zelf ook een mash up maakt - namelijk deze documentaire - komt hem op opmerkingen te staan als: "Dat is fantastisch en absoluut illegaal!" Gaylor versnijdt de interviews met artiesten, wetgevers, bedrijven en consumenten met animaties, archiefbeelden en collages. Hij monteert, als in een videoclip, snel en gevarieerd. Split screens worden afgewisseld met beelden van in slow motion dansende mensen.” (aankondiging IDFA site) .
|